Nieuwe gezichtspunten op viering Internationale vrouwendag
Op 8 maart 2009 organiseerde GroenLinks in de Westelijke tuinsteden een viering van de Internationale Vrouwendag. Bij een internationaal hapje en drankje vergeleek wetenschapper Nadia Bouras de vrouwenemancipatie in Marokko, in Nederland en van Marokkaanse vrouwen in Nederland. Deze vergelijking leidde voor de verzamelde vrouwen en mannen tot een geanimeerd gesprek en nieuwe gezichtspunten.
Op 8 maart Internationale Vrouwendag komen wereldwijd mensen bijeen om de start van de vrouwenbeweging aan het begin van de 20e eeuw te gedenken. Maar ook om actie te voeren omdat vrouwen nog steeds achter lopen in hun maatschappelijke ontwikkeling. Om aandacht te vragen voor de positie van vrouwen, ook in onze eigen buurt organiseerde GroenLinks in Amsterdams westelijke tuinsteden, in samenwerking met Vrouw en Vaart, het ontwikkelingscentrum (met activiteiten en bijeenkomsten) voor en door vrouwen, een "high tea". In een goede sfeer, en met iets te eten en te drinken, werd besproken wat vrouwen in onze tuinsteden tegenhoudt in hun ontwikkeling en of, en zo ja wat, GroenLinks daar aan kan doen.
Nadia Bouras, een Nederlandse wetenschapper met een Marokkaanse achtergrond verzorgde een inleiding vanuit een artikel waar ze momenteel aan werkt. In dit artikel beschrijft ze de vrouwenemancipatie in Marokko. In Marokko is, met de hervorming van het familierecht en het recht op onderwijs voor meisjes in de afgelopen 40 jaar veel vooruitgang geboekt. Omdat uitvoering van het vernieuwde familierecht nog regelmatig moet worden bevochten is de positie van vrouwen in Marokko nog niet gelijk aan die in Nederland. Wel is duidelijk sprake van een herkenbare beweging met aanwijsbare vrouwen die een voorbeeldrol vervullen!
In Nederland wordt dit jaar de 40e verjaardag van de Dolle Mina's herdacht. Hoewel vrouwen in Nederland nog zelden doordringen tot topposities hebben ze vrijwel gelijke kansen in vergelijking met mannen. De toegang tot (hoger) onderwijs, vaak een randvoorwaarde voor gelijke kansen, is bijvoorbeeld voor meisjes gelijk aan die van jongens. Ook is het normaal dat meisjes zelfstandig, dus onafhankelijk van partner, de toekomst tegemoet treden!
Een groep die beide emancipatiebewegingen heeft genist is nu net de groep geëmigreerde vrouwen uit Marokko. Vaak was hun komst naar Nederland een persoonlijke stap vooruit naar meer zelfstandigheid. Bijvoorbeeld doordat ze voor vertrek in Marokko veelal bij de schoonfamilie in huis verbleven waarbij het hoofd van het gezin (schoonvader) ondermeer de financiën beheerder. Maar na aankomst in Nederland ontstond vaak een geïsoleerd bestaan waarbij geen cotnact bestond met de emancipatiebeweging in Nederland of Marokko.
Nadia Bouras bleek in het gesprek na haar inleiding een optimist. Zo ziet zij bijvoorbeeld steeds meer meisjes (en overigens ook jongens) met een Marokkaanse achtergrond hoger onderwijs volgen. Ook is er steeds meer aandacht, ook binnen de moskeeën, voor gelijke kansen van vrouwen. Waar wel behoefte aan is bekendheid met vrouwen die een voorbeeldrol vervullen. Dat ziet Bouras breed; voor Nederlandse vrouwen van Marokkaanse komaf zijn naast verhalen over Marokkaanse vrouwen ook de verhalen van bijvoorbeeld Alleta Jacobs en Marie Curie van belang! Bouras is van mening dat in het onderwijs voor deze rolmodellen aandacht moet zijn en blijven!
Voor politici in de Westelijke tuinsteden blijft het van belang de integratie van juist vrouwen te bevorderen. Bijvoorbeeld taallessen voor moeders met kinderen in de basisschoolleeftijd is in dit verband een effectieve maatregel. Met deze boodschap en een goed gevulde maag konden de aanwezigen, waaronder de GroenLinks stadsdeelwethouders De Wilt en Steeman, naar huis.
Afbeeldingen
